De claims over autofagie, onderzocht

Wat autofagie is

Autofagie is hoe cellen hun eigen beschadigde componenten afbreken en recyclen — verkeerd gevouwen eiwitten, versleten organellen, aggregaten. Het wordt verhoogd wanneer voedingsstoffen schaars zijn, omdat een cel die geen grondstoffen kan importeren, begint met het kannibaliseren van zijn eigen reserveonderdelen. De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde in 2016 ging naar werk over de mechanismen ervan, dus niemand betwist dat het belangrijk is.

De sprongetje dat niet volgt: omdat vasten autofagie verhoogt in modelorganismen, produceert een specifieke menselijke vastenduur een specifiek gezondheidsvoordeel.

Het meetprobleem

Autofagie is moeilijk te meten bij levende mensen. Het is een flux — een omloopsnelheid — geen hoeveelheid, en het correct kwantificeren vereist weefselmonsters en vaak blokkerende middelen. Je kunt het niet beoordelen op basis van een bloedtest, wat de reden is dat bijna elke menselijke "autofagie" claim steunt op indirecte surrogate markers.

De beste menselijke gegevens komen van proeven met vasten-imiterende diëten. Eén gerandomiseerde proef vergeleek vasten-imiterende diëten met een laag en hoog eiwitgehalte en meet cardiometabole gezondheid naast autofagie markers ^[2], mechanistisch werk over spermidine heeft het geïdentificeerd als essentieel voor vasten-gemediëerde autofagie en levensduur in modellen ^[8], en afzonderlijke proeven van vasten-imiterende diëten rapporteren veranderingen in lever- en bloedmarkers, besproken op de sectie over verlengd vasten op de protocollenpagina.

Menselijke autofagie door vasten

Waar de uurstellingen vandaan kwamen

Nergens. Er is geen menselijke proef die groepen heeft gevast voor 12, 16, 24 en 48 uur, weefsel heeft biopteerd en een autofagiedrempel heeft gerapporteerd. De cijfers die je in infographics ziet zijn geëxtrapoleerd uit proeven met knaagdieren — en muizen hebben een stofwisselingssnelheid die ongeveer zeven keer hoger is dan de onze, dus hun vastentijdschalen zijn niet overdraagbaar.

Waar de biologie van vasten serieus wordt getest

Oncologie, voornamelijk. Een systematische review onderzocht vasten-imiterende diëten als een manier om tumor metabolisme te herprogrammeren ^[1], en een Cell Metabolism review behandelt het preklinische en klinische bewijs voor cyclische vasten-imiterende diëten in de kankerbehandeling ^[7]. Een oudere review van de impact van vasten op gezondheid en ziekteprocessen blijft een redelijke overzicht van het mechanistische landschap ^[7].

Dit is serieus onderzoek. Het is ook onderzoek naar een gecontroleerde klinische interventie bij ernstig zieke mensen, wat iets anders is dan het overslaan van ontbijt.

Andere contexten waarin vasten is bestudeerd

• Intensive care. De metabolische effecten van intermitterend versus continu voeden zijn onderzocht bij kritisch zieke patiënten ^[5].
• Langdurige COVID. Een gerandomiseerde crossover proef testte intermitterend vasten en een suikervrij dieet voor symptomen ^[3].
• Chemotherapie-interactie. Duurzaam afwisselend vasten versterkte de cardiotoxiciteit van doxorubicine ^[4] — een herinnering dat vasten niet inherent beschermend is.

Veelgestelde vragen